Güneş en tepedeyken, her şey bu kadar ekranda belirgin iken bir insanı nasıl gerebilirsiniz veya korkutabilirsiniz? İşte bu film bunu başarmıştır ve tüm o klasik korku filmlerine resmen kafa tutmuştur. Filmde jumpscare gibi bullshit bir yöntem asla yok bunun yerine git gide şiddet dozajı artan ritüellerle sizi geriyor. Film boyunca bir tedirginlik üzerinizde kol gezerken karakterlerle birlikte olanları izliyoruz. Karakterler burada ana karakter olmadığı için onlarda bizim gibi izleyici ve bizim aslında bir yansımamız konumundalar. Bu filmde ana karakter tamamen ritüel ve ilginç pagan gelenekleridir. İzlerken az çok neler olacağını tedirginlikle beklerken bir yandan da belli sahnelerdeki çizimlerle neler izleyeceğinizi gösteriyor, biz sadece o anı deneyimliyoruz. Bir de bu gösterimleri genelde göze batırarak yapmaması da filmi diğer filmlerden ayıran kısım. İlerleyişi çok güzel, geçişleri hiç beklemediğim kadar akıcı, rüya gibi görüntüsünün içinde o sizi rahatsız eden duygu çok yerinde.

Konu özetle psikolojik sorunları olan bir kızın sevgilisi ve arkadaşlarının yapacağı yaz gezisini anlatıyor. İsveç kırsallarında gerçekleşecek bir yaz festivaline gidiyorlar. Bu festival, Pelle adlı arkadaşlarının yöresinde olduğundan o yönlendiriyor falan. İlk başta değişik hoş duran bu pagan kültürü sonrasında bir kabusa doğru eviriliyor. Dediğim gibi kızı ana karaktermiş gibi başlatıyor, İsveç’e gelene kadar ana karakterimiz ritüel kendisini bekletiyor. Karakter anlamında gözlem konumundayız demiştim bunun en etkili kısmı karakterlerin de antropolog olması ile daha da iyi oturuyor. Çünkü antropologlar genelde ya dahil olarak ya da uzaktan durumları inceleyip bu konularda araştırmalar yapan insanlar. Onlar o alıştığımız klasik filmlerdeki gibi aktif bir rol almaya çalışmıyorlar. Kaçmaya çalışmıyorlar, onların bu yaptıklarına karşı büyük bir tepkileri bile yok. Dediğim gibi klasik bir yapım yok ortada, original bir hikaye anlatımı var ve mükemmel.

Görsel anlamda aşırı göz doyuran çekimleri ve anlatmak istediğini çok güzel yansıtan açılarıyla etkileyici bir film. Hoş detaylarıyla hikayesiyle izlemesi güzel, yalnız yine dram tarzında ilerleyen akıcılığı ile bu türleri sevmiyorsanız sıkılabilirsiniz. Bu sıkılma yukarda bahsettiğim o aktif karakter olmaması onun yerine izleyici konumunda karakterlerin olmasından dolayı olacaktır. Ama bu filmi güzel yapan ve diğerlerinden ayıran en önemli özelliği bu. Yönetmen Ari Aster‘den yine Hereditary izlemişseniz o da bu tarzda güzel bir filmdir. Midsommar ise Hereditary’nin üzerine çıktığı ve kendisini geliştirdiği bir film.

One thought on “Midsommar (2019) İnceleme

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s