Ohayô/Good Morning (1959) İnceleme

Yasujirô Ozu’nun ne kadar Japon sinemasının öncü bir yönetmeni olduğunu konuşmuştuk. Birçok açıdan ilham alınan yönetmenin yine değişen Japon kültürünü, insanların birbirleri ile olan ilişkilerini eleştiren bir filmidir. Olay bakımından daha çok minimalist açıdan bizlere dokunan, herkesin çevresinde ve ailesinde yaşadığı durumları anlatan bir yönetmen kendi II. Dünya Savaşı sonrası Japonya’nın sosyokültürel değişiminin altını çizdiği ve hep bu konularda yaptığı filmlerle aynı filmi çektiği söylenir. Yönetmen bu konuda kendi deyimi ile sadece “tofu” adındaki yemeği yapmayı bildiğini diğer süslü yemeklerin başka yönetmenlerin işi olduğunu söyler. Filmleri aynı konuda olsa bile verdiği ayrıntılar ve olaylarla hep başka bir yönden bizlere çeşitlilik ve güzelliğini sunuyorlar. Bu filmde de çocukların cümle içerisine İngilizce kelimler sıkıştırması, televizyon gibi yeni bir teknolojik alete olan düşkünlükleri ile büyüklerin bu tarz şeylere karşı oluşu, tek dertlerinin komşuları arası ilişkiler olduğu ve iletişimsizlikten ötürü sıkıntıların patlak verdiği bir konusu var. İletişimsizliğe tepki olarak çocukların büyüklere karşı sessiz kalması da güzel bir detaydır. Kuşaklar arası farkları yine çok yerinde işlenmiştir.

Neşeli müzikleri ve renkli tonuyla aşırı hoşuma giden bir tarafı vardır. Zaten Yasujirô Ozu’nun ikinci renkli filmidir ve çekimler yine sabit kamera ile geometrik bir görünüm sağlamaktadır. Bu sabit kamerası olanları tüm gerçekçiliği ile sergilemesi gerektiğini düşündüğünden bunu seçmektedir. Bu geometrik görünüm ise bize mekan ve insan arasındaki ilişkimizi güçlendirmemiz için de yapılır. Çekimleri, müzikleri ve keyifli senaryosu ile hoş bir filmdir.